Saints and Stars als voorbeeld van iets groters: een cultuur van uiterlijke perfectie

Over de schijngezondheid van sporten voor het perfecte plaatje.

Sporten

We zeggen allemaal dat we sporten voor onszelf. Voor ons hoofd. Voor onze energie. Voor onze gezondheid. Maar ergens onderweg, tussen de perfect gestylde gyms, knalroze sportsets en #nevernotworkingout-posts, is sport ook iets anders geworden. Iets dat gezien moet worden. Gevolgd moet worden. Gepost. En vooral: gepresteerd.

Saints and Stars

De ophef rond Saints and Stars laat dat pijnlijk duidelijk zien. De luxe sportschool, waar je eerder het gevoel hebt in een nachtclub te zijn dan in een gym, is hét symbool geworden van een wereld waarin gezond zijn iets is om mee te pronken. Het gaat niet alleen om bewegen. Het gaat om erbij horen. Om perfect eruitzien. En vooral: om laten zien dat je het allemaal onder controle hebt. Fit zijn, strak zijn, zen zijn, het liefst allemaal tegelijk.

En is dat niet ook een beetje wat er bij Saints and Stars zelf ook fout ging, de kloof tussen beeld en werkelijkheid: het zag er voor de buitenwereld perfect uit, maar intern ging er een hoop mis.

De dure outfits, de glossy sfeer, de influencers op de eerste rij: het draagt allemaal bij aan een beeld van gezondheid dat vooral voor de buitenwereld klopt. Maar wat gebeurt er met je als sport niet meer draait om wat jij voelt, maar om hoe het eruitziet? Als je beweegt voor het plaatje, niet voor jezelf?

De schijngezondheid die daaruit ontstaat, is geniepiger dan je denkt. Je gaat sporten terwijl je moe bent, omdat je anders ‘uit je ritme’ bent. Je pakt weer die groepsles, ook al wil je gewoon wandelen. Je vergelijkt je lichaam, zonder dat je het doorhebt met dat van het meisje in de spiegel naast je. En het ergste: je denkt dat dat normaal is. Want iedereen doet het.

Bekijk ook

Single en sportief? Ren je match tegemoet in het Vondelpark samen met Happn | Happy in Shape

In balans

En natuurlijk hè, sporten is gezond. Bewegen is hartstikke goed. Maar alleen als je het doet vanuit verbinding met jezelf. Niet vanuit bewijsdrang. Niet vanuit druk. Niet omdat je vindt dat je moet. Want dan is het geen zelfzorg meer, maar zelfbeheersing in een strak setje.

Het wordt tijd dat we sport weer een beetje terugclaimen. Als iets dat niet strak of gestroomlijnd hoeft te zijn. Als iets dat niet perfect hoeft te ogen. Gewoon bewegen zoals je het vroeger deed: rennen, klimmen, dansen, zweten, zonder spiegel, zonder prestatie, zonder oordeel en zonder 190 euro (!) per maand hoeven af te tikken.

Misschien is het niet zo erg dat een sportschool als Saints and Stars van de kaart verdwijnt. Niet alleen vanwege wat er achter de schermen gebeurde, maar ook omdat het hele idee dat je in een dure designer-gym moet staan om ‘goed bezig’ te zijn, een misverstand is. Sporten hoeft geen spektakel te zijn. Je hebt geen lichtshow, luxe kleedkamer of 130 euro sportsetje nodig om voor jezelf te zorgen.

Bewegen kan ook buiten. Thuis. Op je eigen manier. Met een oud t-shirt en een YouTube-video. Gezond zijn zit niet in wat je kunt betalen, maar in hoe je met jezelf omgaat, met een beetje aandacht, beweging en een beetje lief zijn voor jezelf.