Op jullie website zeggen jullie: ‘We groeiden op in een vijfsterrenrestaurant dat altijd open was’. Vertel…
Najima: ‘Klopt, we zijn de jongsten van een gezin met elf kinderen en onze moeder kookte altijd de allerlekkerste dingen. Vandaar dat we altijd zeggen dat we zijn opgegroeid in een Michelin-sterrenrestaurant. Eten is liefde in onze familie, en het zit ook wel in onze Marokkaanse cultuur dat je, als er lekkere gerechten worden aangeboden, op z’n minst moet proeven. Als jongste kind was ik de makkelijkste prooi. Als ik uit school kwam, lag er geen appelflap of een bakje nootjes te wachten, maar een hele tafel vol pannenkoeken en andere lekkere dingen. Ik heb daar mooie herinneringen aan, maar het zorgde er ook voor dat ik als jong kind al overgewicht had. Liefdevolle kilo’s, noem ik ze nu. Maar toen ik in de puberteit raakte en ijdeler werd, had ik er veel moeite mee dat ik zo zwaar was.’
Hoe dealde je destijds met dat overgewicht?
Najima: ‘Ik ben op jonge leeftijd al allerlei crashdiëten gaan volgen. Het ziekenhuisdieet, maar ook zelfbedachte diëten, waarbij ik alleen maar op crackers leefde. Gezond was het niet, maar ik viel er wel mee af, en dat was voor mij op dat moment het belangrijkst. Jarenlang bleef ik afvallen, aankomen, weer afvallen, weer aankomen… Eigenlijk is dat een levenslang probleem: ik hoef maar naar eten te kijken en het zit op mijn linker- en mijn rechterheup.’
Rachida: ‘Ik was altijd die irritante zus, die kon eten wat ze wilde en geen gram aankwam. Totdat ik zwanger raakte van de oudste en letterlijk at voor twee. Of misschien wel voor drie of vier. Ook dat is een cultureel dingetje: op het moment dat je zwanger bent, mag jou niks geweigerd worden. Ik heb daar gretig gebruik van gemaakt door mijn moeder en schoonmoeder de hele dag door lekkere dingen te vragen. De kilo’s vlogen eraan en ook na mijn zwangerschap bleef de helft er nog aanzitten. Ik leefde in mijn comfortabele leggings, die steeds meer uitrekten. Als ik nu die foto’s terugzie, zeg ik tegen mijn man: “Hoezo heb je daar nooit iets van gezegd?” Hij snapt het ook niet, maar ging er gek genoeg in mee. Ondertussen voelde ik me diep ongelukkig en dacht: ik ben hartstikke jong, nu al zo zwaar en totaal niet fit.’
/https%3A%2F%2Fcdn.pijper.io%2F2025%2F11%2FgL3FIKKpKh5blC1764232818.jpg)
Het roer moest voor jullie allebei om?
Rachida: ‘Ja, het kon zo niet langer. Bij mij kwam de verandering toen iemand me de tip gaf dat er een nieuwe hardloopgroep van start zou gaan. Het was ver van mijn wijk en ik dacht: ik ga het proberen, als het dan niks wordt, is er niemand die mij mist. We kregen training van een gepensioneerde dame, die lekker voorop liep: kom op dames! Ik schaamde me dood, want ik liep helemaal achteraan met mijn ogen op mijn knieën. Zij werd mijn grote rolmodel, zo wilde ik ook ooit worden. Na zes weken kon ik drie kilometer lopen, dat werden er vier, vijf, tien en uiteindelijk ging ik ook wedstrijden rennen. Het was echt liefde op het eerste gezicht; tot op de dag van vandaag zijn we fanatieke hardlopers.’
Najima: ‘Rachida heeft mij al snel aangestoken, dat is eigenlijk heel organisch gegaan. Daarnaast ben ik me ook meer gaan verdiepen in voeding en een opleiding gaan volgen tot voedingsdeskundige. Dat gaf me veel inzicht over wat voeding met je lichaam doet en wat nu echt goed is voor je lijf. We gingen allebei anders eten en de combinatie met hardlopen zorgde ervoor dat we afvielen. Mensen om ons heen vonden het in het begin wel gek. En ook buiten hadden we veel bekijks als we daar liepen, alsof hardlopen en een hoofddoek niet samengaan.’
Rachida: ‘We komen uit Helmond, echt zo’n boerendorp, en als we dan samen aan het rennen waren, deden we af: drie, twee, een… En ja hoor, dan zag je mensen gewoon stilstaan en omkijken. Ook als we halve marathons liepen, was het van: “Kom op, Fatima.” We heten allebei geen Fatima, maar ik kon die support wel waarderen, het was altijd goed bedoeld. Gelukkig zie je tegenwoordig veel meer vrouwen met een hoofddoek hardlopen.’
Jullie zijn samen maar liefst vijftig kilo afgevallen…
Najima: ‘Inmiddels misschien wel zestig. Ik heb de weegschaal op een gegeven moment weggedaan, omdat ik een beetje te obsessief werd.’
Rachida: ‘We zeggen altijd: “We zijn gewoon een zusje kwijt”, een hele persoon.’
Najima: ‘We begonnen met afvallen omdat we graag slank wilden zijn en in een spijkerbroek wilden passen, maar gaandeweg hebben we een complete transformatie doorgemaakt, niet alleen lichamelijk, maar ook qua mindset. We waren twee heel luie zusjes, die alleen maar doelloos chocola zaten te vreten op de bank. Chocola eten doen we nog steeds – en dan genieten we daar enorm van – maar niet meer elke dag of elke week.’
/https%3A%2F%2Fcdn.pijper.io%2F2025%2F11%2Fs81x5BWpBEwBcP1764232801.jpg)
Hoe hebben jullie uiteindelijk de stap gemaakt naar de Healthy Sisters?
Najima: ‘Mensen zagen dat we afvielen en waren allemaal benieuwd naar de gouden tip. We zijn toen een Facebook-pagina begonnen waarop we deelden wat we deden qua sporten en voeding. Dat sloeg heel erg aan; we groeiden met tienduizenden volgers per maand. We deelden eerst alles anoniem, totdat we opvielen bij iemand van de krant Metro. Die wilde ons interviewen en weten: wie zijn dit? Dat vonden we heel spannend, want we waren nog super onzeker. Maar we hebben toch een shoot gedaan, kwamen op de voorpagina met de tekst “healthy blog zonder blote buik” en dat heeft heel goed uitgepakt – ineens wilde iedereen iets met ons doen. Vanaf dat moment zijn we in een intercity gestapt en nooit meer uitgestapt.’
Verder lezen? Dit artikel is onderdeel van een groot interview met de Healthy Sisters, te lezen in de nieuwe Happy in Shape die vanaf deze week in de winkels ligt!
- Interview: Jill Waas
- Tom ten Seldam