Het volledige interview lees je in het januarinummer van Beau Monde. Vanaf donderdag in de winkel, of nu verkrijgbaar via Tijdschrift.land!
Ambitie is geen vies woord
Laat één ding duidelijk zijn: de drang om te groeien en jezelf te ontwikkelen is de motor achter hun succes. "Ambitie is in Nederland een beetje een vies woord, heb ik het idee," merkt Noa (26) op. "Maar het is juist iets moois, je wilt groeien." Hélène (45) deelt die visie volledig: "Wat ik ook doe, ik ga er volledig voor en wil mezelf ontwikkelen." Of dat nu betekent dat ze als sportjournalist de grenzen opzoekt of een entertainmentshow presenteert, ze pakt het met beide handen aan. Het is die drive die hen voortstuwt, niet de wens om beroemd te zijn.
De kunst van het relativeren
De echte les schuilt in hoe ze met de vruchten van die ambitie omgaan. De felbegeerde Televizier-Ringen? Die worden niet op een altaar geplaatst. Merel (32) bewaart haar award veelzeggend achter een tegeltje in haar woonkamer met de tekst: 'In ons huis lopen wij niet naast onze schoenen'. Voor Noa dient de prijs een praktisch doel: "Mijn award bewaar ik in mijn boekenkast, als boekensteun." Ze vat hun gezamenlijke filosofie perfect samen: "Als je door zo'n award gaat denken: nu kan ik écht wat, gaat het volgens mij fout."
Die nuchterheid wordt gevoed door de mensen om hen heen. Zowel Noa als Merel kregen na het winnen van hun prijs een appje van John de Mol met dezelfde strekking: "Geniet van vanavond, maar morgen weer met twee beentjes op de grond." Ook Hélène heeft zo’n anker, zelfs na zijn overlijden. Haar Ring staat naast een foto van haar vader. "Hij had niets met opsmuk en zou gezegd hebben: 'Gefeliciteerd, maar je twee zussen zijn er ook nog en nu gauw weer door.'"
Balen mag, doorgaan moet
Met beide benen op de grond blijven betekent niet dat ze immuun zijn voor zelfkritiek. Het toont juist de menselijke kant achter de professionals. "Jij kunt best kritisch op jezelf zijn en er echt mee zitten als een uitzending niet goed ging," zegt Noa tegen Merel. Die laatste geeft het eerlijk toe: "Dan baal ik een dag of twee." Het is een herkenbaar gevoel voor iedereen die streeft naar het beste. Hélène herkent het ook, maar heeft geleerd het sneller los te laten. "Zoiets geeft mij ook een rotgevoel, maar ik ben het na afloop ook snel weer kwijt."
Het is die combinatie van volle overgave, het vermogen om te relativeren en de acceptatie dat niet alles perfect gaat, die hun mindset zo krachtig maakt. Ze bewijzen dat je kunt dromen van de top, zolang je maar onthoudt waar je je voeten neerzet.
- Tekst: Thalia Brandt
- Feriet Tunic